Wolfgang Amadeus Mozart (1756–1791), müziğin düzen ile özgürlük arasındaki en hassas dengeyi kusursuz bir doğallıkla kurabildiği nadir dehalardan biridir. Klasik biçimlerin matematiksel berraklığını korurken insan ruhunun çelişkilerini, neşesini ve karanlığını aynı anda seslendirmiş; opera, senfoni ve oda müziğinde dramatik derinliği gündelik olanın zarafetiyle kaynaştırmıştır. Erken ölümüyle romantik bir mit hâline gelse de Mozart’ın asıl gücü, müziği yücelten bir deha gösterisinden çok, insan olmanın karmaşıklığını neredeyse zahmetsiz görünen bir ustalıkla görünür kılmasında yatar.