18 Kasım 1898’de Hersek’in kayalık ve zorlu coğrafyasında yer alan Drinovci köyünde doğan, Hırvat edebiyatının en parlak ve en trajik figürlerinden biridir. İlköğrenimini doğduğu bölgede tamamladıktan sonra Široki Brijeg, Mostar ve Vinkovci’de eğitim gören Šimić, 1915’te dönemin kültürel merkezi Zagreb’e taşındı. Ancak içindeki dizginlenemez yaratma tutkusu, katı akademik kalıplara sığmasını engelledi. Ailesinin ondan rahip veya memur olması yönündeki beklentilerini reddederek eğitimini yarıda bıraktı ve kendini tamamen edebiyata adadı; bu radikal karar, hayatının sonuna kadar yakasını bırakmayacak olan o derin ve yıpratıcı yoksulluğun da başlangıcı oldu.

Zagreb’in soğuk ve izbe odalarında edebiyatla var olma mücadelesi veren Šimić, kısa sürede Hırvat Dışavurumculuğunun (Ekspresyonizm) öncüsü haline geldi. Vijavica, Juriš ve Književnik gibi dönemin yenilikçi dergilerini çıkararak edebiyat dünyasındaki yerleşik kurallara, milliyetçi hamasete ve burjuva zevklerine açıkça savaş açtı. 1920 yılında yayımladığı ve hayattayken basılan tek şiir kitabı olan Preobraženja (Dönüşümler), serbest nazmı ustalıkla kullanması ve noktalama işaretlerini reddeden devrimci biçimiyle Hırvat şiirinin mimarisini sonsuza dek değiştirdi. O, şiiri sadece güzel kelimeler dizme sanatı olarak değil, ruhun varoluşsal dehşet karşısında attığı dilsiz ve sarsıcı bir çığlık olarak gördü.

Yaşadığı ağır sefalet ve fiziksel tükeniş, genç şairin bedenini o dönemin amansız illeti olan verem (tüberküloz) hastalığına teslim etmesine neden oldu. Sanatsal dehasının en verimli çağında, 2 Mayıs 1925’te Zagreb’de bir hastane odasında henüz 26 yaşındayken hayata veda etti. Kısacık ömrüne kozmik bir isyanı, varoluşsal acıları ve eşsiz bir edebi devrimi sığdıran Antun Branko Šimić, bugün modern Hırvat şiirinin en güçlü, en sahici ve en çok okunan seslerinden biri olarak edebiyat göğündeki yıldızlar arasında yaşamaya devam etmektedir.