Moritz Schlick (1882–1936), felsefede metafiziğin sisini dağıtmayı amaçlayan Viyana Çevresi’nin kurucu ve yönlendirici aklıdır. Bilginin anlamını doğrulanabilirlik ilkesine bağlayarak felsefeyi spekülatif iddialardan arındırmayı hedeflemiş; bilimi, düşüncenin tek meşru referans noktası olarak konumlandırmıştır. Ancak Schlick’in önemi yalnızca mantıksal pozitivizmi sistemleştirmesinde değil, aklın sınırlarını etik ve estetik alanlarda zorlamasında da yatar. Trajik ölümü, 20. yüzyıl düşüncesinde akıl, bilim ve ideoloji arasındaki kırılgan ilişkinin karanlık bir sembolü hâline gelmiştir.