Vincenzo Bellini (1801–1835), operada sesin yalnızca teknik bir gösteri değil, saf duygunun taşıyıcısı olabileceğini kanıtlayan bel canto geleneğinin en lirik bestecisidir. Uzun, kesintisiz melodileriyle insan sesine neredeyse nefes alan bir ruh kazandırmış; Norma ve La Sonnambula gibi eserlerinde aşkı, melankoliyi ve içsel kırılganlığı yalın ama derin bir dramatik dille işlemiştir. Kısa ömrüne rağmen Bellini, operayı gürültülü ihtişamdan arındırıp içsel bir trajediye dönüştürerek müzik tarihinde sessiz ama kalıcı bir iz bırakmıştır.