Richard Strauss (1864–1949), müziği psikolojik uçlara ve ahlaki gerilimlere taşıyarak geç romantizmin sınırlarını zorlayan, konfor bozucu bir bestecidir. Senfonik şiirlerinde orkestrayı düşüncenin ve bilinç akışının aracı hâline getirmiş; Salome ve Elektra gibi operalarda arzuyu, şiddeti ve saplantıyı estetik bir risk alarak sahneye taşımıştır. Politik açıdan tartışmalı konumlanışına rağmen Strauss’un sanatsal mirası, müziğin yalnızca güzelliği değil, insan ruhunun karanlık derinliklerini de taşıyabileceğini gösteren sarsıcı bir dönüm noktasıdır.