Prosper Mérimée (1803–1870), romantik süslemelerden bilinçli biçimde kaçınan, mesafeli ve ironik üslubuyla modern anlatının erken habercilerinden biridir. Carmen’de tutku, özgürlük ve yıkımı egzotik bir dekorun ardına saklamadan, soğukkanlı bir gerçekçilikle ele alır. Mérimée’nin gücü, duyguyu yüceltmek yerine onu tehlikeli ve denetimsiz bir kuvvet olarak göstermesinde yatar.