Schiller, Christian Gottfried Körner’in daveti üzerine 17 Nisan 1785 tarihinde Leipzig’e taşındı. Körner’in yanına gitmeden önce maddi sıkıntılar yaşıyordu. Birçok eğitimli insanla görüşüyor ve bu görüşmeler sanatında ona teşvik veriyor, ruhunu canlı tutmasını sağlıyordu. Yine de hiçbiri Körner’in ona sağladıklarını veremiyordu. Bu şiiri yazmasındaki en güçlü destek, mektuplarından da anlaşıldığı üzere yakın dostu Körner’di. 3 Temmuz tarihli bir mektubunda Körner’e şu cümleleri kurmuştu: “Leipzig’e taşınmadan önce çok şey bekledim sizden, çok; ama kader vaat ettiğinden çok daha fazlasını sundu önüme, kollarınızda bana hayalini bile kuramadığım bir mutluluk hazırladı.” Tüm bunlardan yola çıkılarak Schiller’in bu şiiri, Körner’e duyduğu minnettarlığının ve dostluğunun bir dışa vurumu olduğu söylenebilir.

Şiirin ortaya çıkışıyla ilgili anlatılan bir hikâye vardır ancak bu hikâye gerçeği yansıtmamaktadır. Yine de bu hikâyenin ortaya çıkışı, şiir içerisinde anlatılanların insanlarda ortaya çıkardığı hislerin ne kadar güçlü olduğunu ve yarattığı etkinin büyüklüğünü göstermektedir: Rivayete göre Schiller, Rosenthal’de yaptığı sabah yürüyüşü sırasında, nehir kıyısında yarı çıplak bir şekilde kendini öldürmek üzere olan bir genç görür. Schiller gençle konuşmaya çalışır ve onun uzun zamandır kendi başına mücadele vermeye çalışan ve sonunda umutsuzluğa boğulan fakir bir ilahiyat öğrencisi olduğunu öğrenir. Schiller cebindeki azıcık parasını gence verir ve bu korkunç kararını en azından sekiz gün sonrasına erteleyeceğine söz vermesini ister. Bu süre içerisinde Schiller Leipzig’li varlıklı bir ailenin düğününe katılır. Düğün esnasında ayağa kalkar, kalabalığa seslenir. Orada bulunan herkesten bu talihsiz gence yardım etmelerini ister ve kalabalığın içerisinde toplanarak yapılan yardımları bir tabakta toplar. O kadar çok yardım gelir ki genç adam bir iş bulana kadar bu parayla hayatına devam edebilirdi. Bu olayın onda uyandırdığı hisler henüz tazeyken “Neşeye Övgü” isimli şiirini okuduğu söylenir.

Diğer bir yandan, Schiller bu şiiri muhtemelen erkekler, yani Dresden’deki Mason Locası için yazmıştır. Bahsettiği tüm sevinçlere rağmen, açıkça “kardeşleri”ne seslendiği ortadadır.

Beethoven’ın 9. Senfonisi ilk defa 1824 yılında Viyana’da seslendirilmiştir. Senfoninin sonu koro ile birlikte “Neşeye Övgü” şiiri ile sonlandırılmıştır. Günümüzde Avrupa Birliği’nin marşı olarak kabul edilen Avrupa Marşı, Beethoven’ın 9. Senfonisinin son bölümünden, yani “Neşeye Övgü”den ilham alınarak hazırlanmıştır.