1988 yılında Ankara’da doğan Muhammet Oğuzhan Yalçın (MOY), çocukluk ve gençlik yıllarını Konya’da geçirdi. İlk ve ortaöğretimini burada tamamladıktan sonra Konya Meram Anadolu Lisesi’nden mezun oldu. Eğitim hayatına İstatistik ve İşletme bölümlerinde aldığı lisans eğitimiyle devam eden MOY, 2014 yılından bu yana Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi İstatistik Bölümü’nde araştırma görevlisi olarak görev yapmaktadır. Sanata ve edebiyata olan ilgisini akademik alanla birlikte geliştirmeye devam eden MOY, Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Film Tasarımı ve Yazarlık Bölümü’nde öğrenim görmektedir.
Edebi üretim serüvenine genç yaşlarda başlayan MOY, bir dönem Bulanık Edebiyat Dergisi’ni yayımladı; öyküleri hem bu dergide hem de Ecinniler dergisinde yer aldı. İlk kitapları olan Varoluşun Absürt Manzaraları (roman) ve Kara Kışın Tam Ortası (öykü) Gri Yayınevi etiketiyle aynı anda yayımlandı. Ardından, Muharririn Otopsi Yeteneği (Yakın Kitabevi) ile edebiyat yolculuğunu sürdürdü. Kurgu dünyasındaki üretimlerini öyküyle sınırlı tutmayan MOY, roman ve senaryo türlerinde de üretimlerine devam etmektedir. Fihrist Kitap’tan çıkan eseri: Tanrının Panayırı
Döngüler Krallığının Şaklabanları
Bu kitap, Döngüler Krallığı’nın avlusunda kurulmuş küçük bir sahnedir. Her öykü, daha önce söylenmiş bir sözün yankısına kulak vererek doğdu: Kimi zaman bir selam, kimi zaman bir itiraz, kimi zaman da geç kalmış bir teşekkür… Buradaki anlatıcılar, eski metinlerin önünde diz çökmeyi de bilir; onlarla burun buruna gelmeyi de. Çünkü bu krallıkta hikâyeler düz bir çizgi izlemez: döngüselliğin bir parçasıdır. Her metin döngüdeki diğer metinlerin imkânına yaslanır. Aynı zamanda da o imkânı sınar.
Metinlerin hiçbirinin bir ilk olma iddiası yoktur. Bu yüzden okuduğunuz her parça, bir başka öyküye ithafla, bir başka öyküyü diriltme amacıyla yürür. Dostoyevski’nin iç karanlığında, Tolstoy’un geniş soluklarında, Camus’nün sert aydınlığında, Borges’in labirentinde, Bolaño’nun gece yürüyüşlerinde, Sait Faik’in kıyı seslerinde, Wolfgang Borchert’in sıkışmış nefesinde, Fallada’nın ağır gerçekliğinde, Harms’ın kırık mantığında, Örkény’nin tek dakikalık uçurumlarında, Hemingway’in suskunluğunda, Baudelaire’in zehrinde, Salinger’ın yaralı gençliğinde, Bergman’ın yüzlerine sinen sessizlikte ve Jarmusch’un serseri ritminde… kaynaklar gizlenmez, yalnızca metinler döngünün içinde kendine bir maske seçer.
Onunla aranızda gezintiye çıkar. Şaklabanların işi budur: Hakikati kılık değiştirerek taşımak, ciddiyeti gülüşün içine saklamak.