Önümde yükselen aşılmaz duvarları delip geçme ya da yıkıp yerle bir etme isteğiyle kuduruyorum. Akıl, varlık karmaşasını, yani kaosu bizden gizlemek için yükseltiyor bu duvarları. “Niye?” derseniz, bu duvarların ardında evrensel kaos ve yokluk, “hiçlik” var da ondan. Hiçbir şey yok arkasında duvarların. Onlar, birşeyler yapmayı başarabildiğimiz şu dünyayla “boşluk” arasına çekilmiş sınırlardır. İçimin cehennemidir bu. Artık bunun bir cehennem olduğunu biliyorum.