Gioacchino Rossini (1792–1868), operayı ağır dramatik yücelikten kurtarıp hız, zekâ ve müzikal oyunla yeniden tanımlayan bestecidir. Ustaca kurduğu ritmik ivme, keskin melodik yapı ve tekrarlarla yükselen gerilim sayesinde Il Barbiere di Siviglia gibi eserlerde neşeyi yüzeysel bir eğlence değil, titizlikle inşa edilmiş bir dramatik mekanizma hâline getirmiştir. Erken yaşta operadan çekilmesine rağmen Rossini, müzikte hafifliğin de derin bir ustalık gerektirdiğini kanıtlayan, operanın en akıllı ve ironik mimarlarından biri olarak kalıcı bir iz bırakmıştır.