Božena Němcová (1820–1862), Çek edebiyatını romantik idealleştirmeden kurtarıp halk kültürü, kadın deneyimi ve ahlaki direniş üzerinden yeniden kuran kurucu bir yazardır. Babička’da gündelik yaşamı ve sözlü geleneği yalın ama derin bir duyarlılıkla merkeze alarak ulusal kimliği büyük tarih anlatılarından değil, sıradan insanların etik duruşundan türetir. Erkek egemen edebiyat ortamında kişisel acılarını, yoksulluğunu ve dışlanmışlığını yazıya dönüştüren Němcová, edebiyatı bir süsleme alanı değil, sessiz ama inatçı bir varoluş mücadelesi olarak konumlandıran sarsıcı bir öncü olarak anılır.